« هر بدعتى ضلالت است و هر ضلالتى راهش به دوزخ است » و آنچه را هم عمر كرد بدعت بود و حرام زيرا پيغمبر ( ص ) از جماعت در نافله نهى كرده بود و اين تقسيم براى آنها سودى ندارد ( هرگز از آنچه را كه دهر تباه كرده عطّار به نسازد ) ، شهيد ( قده ) در قواعد گفته است آنچه پس از پيغمبر ( ص ) پديدار شده چند قسم است و بدعت در اين ميان آنها بدان تازه درآمدها اطلاق مىشود كه حرام باشد و جز حرام بر چند قسم است : 1 - واجب ، چون تدوين قرآن و اخبار هر گاه بيم تلف آنها باشد از حافظهء مردم زيرا تبليغِ ديانت به آينده‌ها واجب است به اجماع و آيه و اين وظيفه انجام نشود مگر به حفظِ قرآن و سنت در زمان غيبت امام و اگر امام حاضر و در دسترس باشد او خودش حافظ است و خطرى نيست . 2 - حرام ، و آن بدعتى است كه دليل تحريم آن را بگيرد چون تقديم غير امام معصوم بر امام معصوم و غصب مناصب مخصوصهء آنان و دست اندازى واليان جور به اموال مسلمانان و منع آنها از مستحق و نبرد با اهل حق و تبعيد آنان و كشتار بر پايهء بدگمانى و واداشتن مسلمانان بر بيعت با فاسق و اقامت بر آن و تحريم مخالفت آن ، و غسل در مقام مسح و مسح بر غير بشرهء پا و نوشيدن بسيارى از نوشابه‌هاى مسكر و جماعت در نافله و اذان دوم روز جمعه و حرام كردن متعهء حج و متعهء زنان و شورش بر امام و دادن ارث به اباعد و منع آن از اقارب و منع خمس از اهل آن و افطار در غير وقت آن و جز آن از بدعت‌هاى مشهوره و از اين باب است به اجماع فريقين اخذ گمرك و دادن منصب و مقام به ناصالح به بخشش يا وراثت يا از راه ديگر . 3 - مستحب ، و آن هر آن عملى است كه ادلهء استحباب آن را بگيرد چون ساختن مدارس و خان و از اين باب نيست كه شاهان موكب ترساننده براى خود بر گيرند مگر اينكه موجب ترس دشمن اسلام باشد . 4 - مكروه و آن چيزى است كه دليل كراهت شامل آن شود چون